17. Międzynarodowe Spotkania Teatrów Tańca rozpoczęły się nietypowo, bo od wydarzeń pre-festiwalowych. Regularnie, co kilka miesięcy przez cały rok 2013 odbywały się w Lublinie prezentacje spektakli w wykonaniu przedstawicieli wybranych ośrodków tańca współczesnego w Polsce, zarówno tych z ugruntowaną pozycją (Krakowski Teatr Tańca, Sopocki Teatr Tańca, Teatr Tańca Zawirowania z Warszawy), jak i takich, które stosunkowo niedawno dołączyły do liderów polskiego nowego tańca (Pracownia Fizyczna z Łodzi). W przekonaniu, że istnieje konieczność poszerzenia formuły lubelskiego Festiwalu o takie śródroczne działania, organizatorzy postanowili wzmocnić regularny obieg prezentacji polskich teatrów tańca połączonych z istotnym elementem edukacyjnym, czyli warsztatami prowadzonymi przez zaproszone teatry. Jest to jedna z najistotniejszych potrzeb współczesnych polskich twórców, którym koniecznie trzeba wyjść naprzeciw, m.in. z pomocą takich wydarzeń jak MSTT w Lublinie.

Kulminacyjna, listopadowa faza 17. edycji Festiwalu wiąże się zaś z długo oczekiwanym powrotem do niezwykle efektownie zmodernizowanego budynku Centrum Kultury, który od samego początku jest sercem Festiwalu. Fakt ten niesie za sobą zupełnie nowe możliwości organizacji i promocji tańca, czego dowodem jest usytuowanie wydarzeń festiwalowych w niemal wszystkich dostępnych w budynku pomieszczeniach, jak i przestrzeniach wokół niego. Niemal każde miejsce w nowym CK będzie polem działań artystycznych i edukacyjnych: spektakli, akcji performatywnych, projekcji filmów, warsztatów, wykładów, spotkań i rozmów z artystami. To „totalne zagarnięcie przestrzeni” doskonale współbrzmi z głównym przesłaniem, jakie niesie ze sobą taniec współczesny – sztuka bez ograniczeń, przekraczająca granice mentalne, geograficzne i kulturowe.

Z drugiej strony ten powrót do obiektu o długoletniej i bogatej historii, poddanego całkowitej modernizacji w sposób naturalny implikuje postawienie odwiecznych i wciąż aktualnych pytań o ”Stare” i „Nowe” w sztuce. A więc pytamy: Jakie są relacje pomiędzy tradycją a nowoczesnością w tańcu? Co jest awangardą, a co klasyką i kiedy dzisiejsza awangarda osiągnie status klasyki? Jaką rolę pełnią nowe technologie wobec „klasycznego” ciała performatywnego? Jaki jest dziś stosunek młodych twórców do dorobku i myśli poprzednich pokoleń artystów tańca?

W odpowiedzi na te i inne podobne pytania na Festiwalu pojawi się twórczość znakomitych artystów, którzy pomogą nam uzmysłowić sobie bogactwo form i środków, jakimi posługuje się taniec na przestrzeni lat i w zależności od wyobraźni i potencjału twórczego danego artysty. Będzie to więc twórczość choreografów operujących supernowoczesnymi technologiami wspierającymi tancerzy - Klaus Obermaier, Marco Cantalupo i Katarzyna Gdaniec; artystów, którzy operując na wskroś współczesnym językiem tańca, szanują klasyczne kanony estetyczne czy inscenizacyjne i szukają w nich wciąż nowych inspiracji - Jean Claude Gallotta, Jacek Przybyłowicz, Kielecki Teatr Tańca i Angelin Preljocaj; twórców, którzy mając za sobą bogate doświadczenie artystyczne i pedagogiczne, wciąż szukają kontaktu z młodym pokoleniem, lokując w nim nadzieję na rozbudzenie wielkiej radości tańczenia zarówno na scenie, jak i w różnych, czasem zupełnie niezwykłych miejscach i okolicznościach - Jacek Łumiński, Witold Jurewicz, Iwona Olszowska.

Na tak pomyślanym Festiwalu nie może zabraknąć przedstawicieli Aerowaves, platformy nowego europejskiego tańca i choreografii oraz twórczości często wymykającej się jednoznacznej klasyfikacji, jednak zawsze pozostawiającej widza pod wielkim wrażeniem wyobraźni i inteligencji skupionej wokół tej platformy artystów, takich jak Alessandro Sciarroni, Clément Layes i Alexander Andriyashkin.

Tuż obok mamy dwie młode polskie artystki, Aleksandrę Borys i Martę Ziółek, które mierzą się z twórczością znakomitych nestorek nowego tańca w USA – Anny Halprin i Carolee Schneemann – w ramach cyklu Re//mix.

Amerykańska awangarda taneczna, związana z działalnością Judson Church i Judson Dance Theatre, to zjawisko niezwykle inspirujące artystów w każdym pokoleniu i każdej szerokości geograficznej. Podczas 17. edycji MSTT nie mogło zabraknąć odwołania się do tego dziedzictwa, stąd pokaz filmów o pracy Steve’a Paxtona, Yvonne Rainer, Nancy Stark Smith i Lisy Nelson oraz przygotowane specjalnie na lubelski festiwal akcje performatywne oparte na improwizacji i kontakt improwizacji, w wykonaniu takich artystów jak: Kathryn Schetlick, Zena Bibler, Iwona Olszowska, Jacek Owczarek, SzaZa, Justyna Jasłowska, Ludomir Franczak, Robert Curgenven, Anna Haracz, Witold Jurewicz i tancerze spod znaku Pracowni Fizycznej.

Do tego tradycyjne już spotkania z artystami i nocne rozmowy o tańcu (prowadzenie Anna Królica), promocje najnowszych wydawnictw o sztuce tańca oraz nieodzowny element każdej edycji MSTT – warsztaty tańca współczesnego, w tym roku wzbogacone o zajęcia z improwizacji w przestrzeni miasta.

Serdecznie witamy Państwa na tegorocznej edycji lubelskich Międzynarodowych Spotkań Teatrów Tańca, podczas której po raz 17-ty chcemy dzielić się z Państwem naszą radością i zachwytem nad tańcem w wykonaniu najlepszych artystów z Polski, Europy i świata.

Lubelski Teatr Tańca

Na kolejne spotkanie wolontariuszy zapraszamy 4.11 (poniedziałek ) na godzinę 18.00 - Sala prób numer 5.

Już jutro tj. 30 października o godzine 10.30
zapraszamy na konferencję prasową poświęconą
zbliżającej się edycji XVII Międzynarodowych Spotkań Teatrów Tańca w Lublinie.